قيام أو منوط به وجود آنهاست ، اين كه امام ( ع ) فرموده است : شايد يك پايش بلغزد كناية است از كمي يار وياور ونابسامانيهاى ديگر ، ومقصود از ثبات واستوارى پاى ديگر ، وجود برخى شرايط لازم مانند اهليّت أو براي خلافت ويا وجود برخى از ياران همراه اوست . واين كه فرموده است فترجعا حتّى تثبتا اشاره است به تكامل شرايط قيام أو . بايد دانست كه نهى نوميدى از مدبر با نهى از اميد به غير مقبل ، منافاة ندارد ، زيرا رواست در آن هنگام كه به سبب عدم وجود شرايط لازم ، از مطالبه حقّ ، ادبار واعراض كرده ، از اميدوارى بدو نهى شود ، ودر آن زمان كه شرايط قيام ، كامل ومحقّق شده دستور نهى از نوميدى داده شود . ( 19492 - 19479 ) فرموده است : ألا إنّ مثل آل محمّد ( ص ) . . . تا طلع نجم . مدلول كلام ، منحصر در ائمّه أهل بيت ( ع ) است ، كه بنا بر مذهب اماميّه دوازده تن از خاندان پيامبرند ( ص ) وأمير مؤمنان ( ع ) آنان را به ستارگان آسمان همانند فرموده ، واين شباهت به دو مناسبت است ، يكى اين كه مردم در راه شناخت وأطاعت خداوند از أنوار هدايت آنان بهره‌مند مىشوند همچنان كه مسافر در پيمودن راه ، از ستارگان آسمان ، روشنى وهدايت مىگيرد . مناسبت ديگر همان است كه خود آن حضرت فرموده است : كه هرگاه يكى از ستارگان غروب كند ديگرى طلوع مىكند واين اشاره است به اين كه هر زمان يكى از اين بزرگواران در گذرد ، ديگرى به پاى مىخيزد ، طايفه اماميّه به همين سخن أمير مؤمنان ( ع ) استدلال مىكنند بر اين كه جهان هيچ زماني از وجود قائمى از أهل بيت ( ع ) كه مردم را به سوى خدا رهنمون باشد خالى نيست . ( 19504 - 19493 ) فرموده است : فكأنّكم . . . تا پايان خطبه . . . اشاره است بر منّت ونعمت خداوند بر مردم ، كه با ظهور امام منتظر ( ع ) أوضاع وأحوال آنان را ، به بركات وجود أو اصلاح مىفرمايد . من در ميان يكى از خطبه‌هاى آن حضرت ، در بيان آنچه پس از اين واقع